Kuranı Kerimde Allah (cc): "Kuran okuduğunda taşlanan şeytandan Allaha sığın (buyurur. Eûzu billahi mineş-şeytânirracîm bir sığınma ifadesi olduğu gibi, estaizü billah.. da kısaca bir sığınma ifadesidir. Dolayısıyla emir böyle mutlak zikredildiği için, aslında her türlü sığınma ifadesi ile, bu emre uyulmuş olur.

Ancak bu meseleye alimler bir ibadet meselesi olarak bakmışlar ve aynen Kuran-ı Kerimde geçen kelimelerle istiaze edilmesi/sığınılması gerektiğini söylemişlerdir. Çünkü ibadetlerde aslolan, görüldüğü ve duyulduğu gibi yapmaktır. Bu konuda bir de hadisi şerif nakledilir: Ibn Mesûd diyor ki, ben eûzü billahissemîilAlîmi mineş-şeytânirracîm dedim. Hz. Peygamber bana: "A köle çocuğu, eûzü billahi mineş-şeytânirracîm de! Cebrâil bana Levhi mahfûzdan alarak böyle öğretti" dedi. (Kurtubî I/87).

Ancak bu hadisin sıhhatini kaynaklardan bulabilmiş değilim. Ayrıca Tirmizîdeki garib bir hadiste de şöyle buyurulur: "Kim sabahleyin üç kez eûzü billahis-semîil-Alîmi mineş-şeytânirracîm diyerek Haşr Suresinin son üç ayetini okursa, Allah onun emrine yetmiş bin melek verir ve onlar onun için dua ederlerler. Bunu yaptığı günde ölürse şehit olarak ölür. Kim de bunu akşamleyin yaparsa sabaha kadar aynı şeyler olur". Buna bakılırsa başka türlü istiaze de olabilmesi gerekir. Ancak bu hadis de sahih değildir.

Sonuç olarak, Kuranı Kerim okunurken istiâzede bulunmak, yani Şeytandan Allaha sığınmak bizzat Kuran-ı kerimin emridir. Dolayısıyla her hangi bir ifade ile istiaze farzdır, bazılarına göre ise (emir tavsiye de ifade etmiş olabileceği için) sünnettir. Ancak bizzat Eûzu billahi mineş-şeytânirracîm ifadesiyle sığınmak ise farz olmasa da sünnettir ve bu kalıp, tercih edilen sığınma kalıbıdır. Ama başka ifadelerle sığınmanın bidat olduğunu söylemek de mümkün değildir