Sevgi çok güzel bir şeydir çünkü Allah’ın Vedûd isminin bir tecellisidir, meyvesidir. Ağacı, çiçeği, tabiatı, hayvanı ve nihayet insanı sevmek hep bu ismin etkisiyle ve yansımasıyla olur. Ama her şeyin bir anormal, ya da marazî/patolojik boyutu da vardır. Böyle olunca sevgi de hastalık haline gelebilir. Mesela, herhangi bir şeye karşı duyulan sevgi, daha önemli sevgileri gölgeliyorsa bunda bir anormallik var demektir. Bir insana karşı duyulan sevgi aşka dönüşebilir, bu normaldir. Ama onun ölmesi halinde bu sevgi başka güzelliklere engel oluyorsa bunda da bir anormallik var demektir. Sizin evlenmeniz, çoluk çocuk sahibi olmanız, tabii ihtiyaçlarınızı yaşamanız daha güzel şeylerdir ve ölen bir insanın sevgisi bütün bunları gölgeliyorsa, siz sevilecek en büyük şey olarak onu görmüşsünüz, sevginiz onda tükenmiş, adeta düğümlenmiş, urlaşmış ve marazî bir hal almış demek olur. Bence bunu yapmayın, Allah’ın o kimseyi size sevgili gösterdiği gibi başkalarını da göstermesi mümkündür. Çünkü ona karşı olan sevginiz, ondan değil Allah’tandır. Öbür alemdeki hayat tamamen farklı bir hayattır ve orada eğer cennete gidecekseniz sizin her istediğiniz zaten olacağına göre, oranın kararını oraya bırakın. Çünkü orada onu isteyip istemeyeceğinizi de bilmiyorsunuz. Buranın düşünceleriyle orası için karar vermeyin. Kaldı ki siz onun da nereye gittiğini bilmiyorsunuz. Diyelim ki, o da siz de cennete gittiniz ve orada gerçekten onunla beraber olmak istediniz, öyleyse buna engel bir şey yoktur. Ama bunun karırını buradan vermeniz hatalı olur. Bu yolla, yani sevgi ile dahi şeytan sizin hayırlar yapmanıza engel olabilir.