Bu konuda şunları söyleyebiliriz: Arapçada ism ile zenb kelimeleri arasında fark vardır. Oysa bunların her ikisi de Türkçeye "günah" diye çevrilmek zorundadır. Peygamberlerden zenb anlamında hatalar sadır olmuştur, olabilir. Bu tıpkı Cüneyd'in: "İyi insanların güzel fiilleri Allah'a yakın olanların günahları sayılır" demesi gibidir. Hz. Muhammed de (sa), mesela Tebük Seferinden geri kalmak isteyenlere izin verdiği, Bedir esirlerini fidye ile bağışladığı ya da âma bir sahabîden yüz çevirdiği için Allah tarafından uyarılmıştır.

(Burada, kör sahabe, ifadesinin çok çirkin olduğunu vurgulamalıyız. Ayrıca bu defalarca değil, bir kez olmuştur. Hiç bir peygamber aynı konuda defalarca uyarılmaz. Sonra bunun adı tehdit değil, dostun dosta sitemidir, en nihayet uyarmadır).

Ama bütün bu durumlar bilerek bir günah işleme, yani ism değildir. Ya bir yanılmadırlar, ya da Allah'a göre en iyinin yerine iyinin yapılması anlamında bir hatadırlar.

Hz. Adem yasak ağaçtan yemiştir, Hz. Musa kavgada birisen bir yumruk atmış ve onun, istemeyerek ölümüne sebep olmuştur... Bunlar birer zenb'dirler yani hata ile yapılan ve niyet taşımayan günahlardır. Ya da, henüz peygamber olmadıkları zamanlarında işledikleri fiillerdir ki, bazı âlimlere göre peygamberlerin peygamber olmadan önce günah işlemeleri mümkündür.

Peygamberlerde ısmet / günahlardan korunmuşluk sıfatı, pek çok ayeti kerimenin doğrudan olmasa da dolaylı işaretinden anlaşılanlar üzerine ümmetin icması ile sabittir. Yani ısmet sıfatının delili, açık naslar değil, icmadır. Bilindiği gibi icma bir nassın anlamına dayanmak zorundadır. Bu işareti taşıyan bir değil, birden çok nas vardır:

1.Pek çok ayette peygamberlerin seçilmiş ve diğer insanlardan üstün kılınmış oldukları vurgular. Bunun tabii sonucu, onların diğer insanların işledikleri günahlardan korunmuş olmalarıdır.

2.Allah, insanlara iyiliği emrettikleri halde kendileri bunu yapmayanları kınar. Peygamberler bu kınamanın dışındadır.

3.Kuranı Kerim'de defalarca peygamberlerin seçilmiş ve hayırlı insanlar olduğu vurgulandığına göre, onların diğer insanlardan farkları, zorunlu olarak masum olmalarıdır.

4.Hz. Peygambere baktığımızda Allah (cc): "onda sizin için güzel bir örnek vardır" buyurur. Masum olmasaydı onun günahları da örnek olurdu ki, bunun caiz olmadığı açıktır.

Ayrıca
5.Diğer peygamberlerin sözü edilen hatalarını, onların peygamber olmadan önceki hayatlarına verirsek, onlardan hiçbir günahın sadır olmadığı da bilinmektedir.

6.Peygamberin hayatı dindir. Bu sebeple günah işlemesi durumunda, dinle günah birbirine karışır ve bu da dinin din olmayandan ayırt edilemeyeceği sonucunu doğurur.

Bütün bu ve daha pek çok benzerini Fahrettin Razi'nin zikrettiği ayetlerin işaretinden İslam Ümmeti peygamberlerin, özellikle de peygamber olduktan sonra, günahlardan korunmuşluğunu anlamıştır. Tarihte Rafizîler gibi, aksini söyleyenler vardır. Bu gün de olması yadırganmamalıdır.