Gıybet konusunda siyasiler diğer insanlardan farklı olabilirler. Onlar milletin huzuruna çıkıp, hizmet etmeye talip olmuşlardır. Onların her şeyi artık herkesi ilgilendirir. Özel hayatları son derece sınırlı hale gelmiştir. Bu sebeple onların hatalarını söylemek bazen gıybet olmayabilir. Ancak burada çok hassas bir çizgi vardır: Bu milleti temsil etme, onun adına iş görme iddiasıyla ortaya çıkan birisinin hatalarını ya da liyakatsizliğini, insanlara duyurmak, daha iyisini bulmak, ya da onun daha iyi hale gelmesini sağlamak için yapılıyorsa bu gıybet değildir. Aksine belki de bir milli hizmettir. Ama kendi partisinden olmadığı, kendi ideolojisini yansıtmadığı ya da kızdığı için birisini kötülemek elbette gıybettir. Çünkü burada hedeflenen şey, kişinin nefsini tatmin etmesi, diğerini aşağılayıp gözden düşürmesi, kinini ve hıncını doyurmasıdır.
Derler ki, İmam Muhasibî arkadaşlarıyla bir yerde otururlarken, içlerinden birisi, oradan geçmekte olan bir köpeğe, "defol! Köpek oğlu köpek" diye bağırmış. İmam, "neden hayvana hakaret ediyorsun?" diye uyarınca da, "efendim, yanlış bir şey söylemedim ki. Bu köpek oğlu köpek değil mi?" demiş. Bunun üzerine hocası işte sözünü ettiğimiz kuralı doğrulayan bir uyarıda bulunmuş: "Eğer bu sözünle gayen onun bir köpeğin olu köpek olduğunu anlatmak olsaydı, doğru söylemiş olurdun ve bunda bir sakınca olmazdı. Ama sen bu azarlamanla onu aşağılamak ve ona hakaret etmek istediğin için haksızlık yapmış oldun" demiş.
Sözünü ettiğiniz kişilerin aleyhlerinde konuşmak da böyledir. Kendimize sormamız lazım: Bir gerçeği anlatıp insanları uyarmak mı istiyoruz, yoksa kızdığımız bir insanın kötülüklerini söylemek suretiyle hem nefsimizi tatmin etmek, hem de o insanın, sadece kızdığımız birisi olduğu için, gözden düşmesini ve aşağılanmasını mı hedefliyoruz. Birincisi ise mesele yok, ama ikincisi ise bu bir nefse itaattir ve gıybettir.